Nieuwsbrief
Helmduiken met een bijbedoeling


logo AD Bij toeval mister Right tegenkomen, dat is het idee. Ongedwongen was dus het sleutelwoord toen de AD-singles antiek gingen duiken. Een mooie dag was het, maar de ware zwom er niet rond.

Geen vis te zien. De vijver is er groot genoeg voor, het zicht is soms wel een meter of acht, maar vissen ho maar. Het moet onze AD-singles inmiddels bekend voorkomen. Zoveel alleenstaanden, maar wanneer zíj een hengeltje uitgooien, is er nergens een vis te bekennen. Ze doen een flirtcursus, ze zijn gestyled van top tot teen en kunnen ondertussen daten in de overtreffende trap. Maar een lekkere vette vis aan de haak slaan? Zij, wij en u wachten er nu al maanden met smart op.

Het is de pest met duiken in de open lucht in Nederland, zo blijkt. Want óf het water is van Malediven-achtige helderheid, maar er is geen vis te bekennen. Óf je hebt iets dat zou kunnen lijken op onderwaterleven, maar je ziet geen steek doordat het water troebel, grijs en donker is.

De combinatie helder water en leuke vissen is hier te lande niet te vinden, zeggen de deskundigen. De Galderse Meren nabij Breda hebben zicht, alleen geen uitzicht. Het water is kraakhelder, maar beneden is niets anders te bekijken dan de zanderige bodem van de volgelopen afgravingen. Het water is te zuur. Dat is wat het zo helder maakt. Maar vissen en planten houden niet van zuur water. Vandaar.

Voor de goede orde: de door het AD geadopteerde singles melden zich op die mooie septembermorgen niet in de eerste plaats om een lekker visje te verschalken. Mochten ze tegen een smakelijk hapje aanzwemmen, dan is dat mooi meegenomen, maar het doel van de ochtend was vooral een leuke activiteit te ondernemen. Samen met loslopende soortgenoten, dat dan weer wel.

Hoe ongedwongen wil je het hebben? Het is dat er een verslaggever bij was (je weet maar nooit, mochten er onverhoopt vonken over en weer springen dan wilde het AD daarover natuurlijk wel vanuit de eerste hand verslag doen), anders was het net echt. Duiken werd het dus, zij het duiken met een bijbedoeling.

Gewoon zomaar een wetsuit aantrekken en snorkelen maar, werd echter als te alledaags beschouwd. Miranda, Claudette en Geertje wachtte, bij afwezigheid van Louis die door een ziek zoontje aan huis was gebonden, iets bijzonders. Duiken zoals het ooit bedoeld was. Niet met zuurstofflessen op de rug, maar van adem voorzien door een slang. In een prehistorische kikvorsoutfit. Met, en dat was echt bijzonder, zo'n schroefhelm op de kop waarin aan drie kanten getraliede raampjes waren bevestigd.

De dag was in de steigers gezet door Go-out, een activiteitenbureau dat zich specialiseert in leuke dingen doen met singles (zie kader). 'Onze alleenstaanden' sloten zich aan bij een handvol singles voor een spoedcursus helmduiken. Met een uitgebreide theorieles vooraf van instructeur Kees. Want zo comfortabel als tegenwoordig, zo werd er in de 19de eeuw zeker niet onder water gerecreëerd. Duiken was toen geen hobby, het was een beroep. Wanneer scheepsrompen en -schroeven averij hadden opgelopen en een droogdok niet voorhanden was, werd de klus onder water geklaard.

Een jaartal om te onthouden, aldus Kees, is 1820. ,,Toen bedacht men een waterdicht pak met een opschroefhelm. Veel handiger dan een duikersklok die men voordien gebruikte om onder het wateroppervlak werkzaamheden te verrichten.'' Wat volgt is een duidelijk verhaal over hoe je te gedragen ín zo'n antiek duikpak. De helm die de deelnemers gebruiken, lijkt een koperen exemplaar uit 1942.

En de luchtdruk loopt regelmatig te hoog op in het pak, waardoor ruggen, armen en billen uitdijen tot enorme Michelinmannetjes-achtige proporties. ('Dan kan je met je hoofd een buis induwen waardoor de helm lucht gaat afblazen.'). En, niet onbelangrijk: twee mensen moeten draaien aan een groot wiel om te zorgen dat de zuurstof uit de buitenlucht door een 25 meter lange slang ín de helm van de duiker terechtkomt. Zelden singles zo zenuwachtig zien lachen.

Met wisselend succes beleven de AD-singles hun helmduikdoop. Miranda vindt het eng en ongemakkelijk, maar stapt onverschrokken het water in, wandelt een rondje over de bodem van de Galderse Meren en buffelt zich terug de kant op. Claudette wordt tijdens het aantrekken van het ongemakkelijke pak hoe langer hoe nerveuzer en besluit, wanneer Kees het laatste ruitje bevestigt op de helm, dat dit toch écht niets voor haar is. ,,Laat maar, dit wil ik niet.''

Geertje doet goed haar best iedereen ervan te overtuigen dat zij vandaag echt zeker zo'n pak niet zal aantrekken. ,,Dat durf ik niet hoor.'' Maar dat is toch haar eer te na. Mede op aandringen van Miranda loopt ook zij als een van de laatste deelnemers haar onderwaterrondje door het meer. ,,Prachtig. Maar ik vond het wel erg zwaar, de hele uitrusting maakt je minstens drie keer zo zwaar. Ik denk dat ik de komende week even geen rugzak zal kunnen dragen.''

Het was een geslaagde ochtend, zeggen alle deelnemers, hoewel niet iedereen besmet lijkt te zijn geraakt met het helmduikvirus. Maar het is ook wel eens leuk om iets te doen waarbij de activiteit centraal staat en je niet de hele tijd het gevoel hebt dat je eigenlijk op jacht moet naar die ene ware. Precies de reden dat deze vorm deelnemer Paul zo aanspreekt. ,,Dat date-gedoe is vaak zo ongemakkelijk. Moet je uit eten met iemand die je nog niet eerder hebt gezien. Ik wil mijn eerste levensbehoefte helemaal niet delen met een wildvreemde. Maar zoiets als dit vind ik veel meer ontspannen.''

Mooie woorden, mooie ochtend, maar vonken leverde het niet op.

AD, 29 september 2008